Kendimi dünyanın merkezinde zannediyorum olamaz mıyım dünyanın merkezinde olmak bu kadar büyütülecek bir şey mi belki de bu kadar şey benim için çabalıyordur (!) Düşündüğüm düşünceler başkası tarafından böyle şey mi olur dedirtircesine düşünceler deneceğine inanıp kendimce çok mantıklı buluyorum buradaki çelişkiyi ise hiçbir zaman açıklayamıyorum. Bana zarar veren beni yıpratan şeyleri işe hiçbir zaman kabul etme cesaretini kendimde gösteremiyorum, bunun nedeni kendine güvenmeme mi ufak da olsa kendini soğuk suya sokma korkusu mu. Acaba hayal etsem korkup yapamadıkları mı veya beni biri hipnoz etse yapmak istediklerimin sonucu görebilsem. Her zaman mı böyle olacağım dersiniz sürekli kendimi geçiştirerek bir yere varabilir miyim ? ”Beni öldürmeyen şey güçlendirir” demişti Nietzsche ama beni daha çok bataklığa batırıyor gibi acaba çok mu abartıyorum.
Sessizlik , sadece sessizlik uçsuz bucaksız sessizlik ister miyim beynimle baş başa kalmaktan mı korkuyorum kendi korkutucu düşüncelerimden mi onların bana ne zararı olabilir ki neticede tek dostum değiller mi onlara güvenebilir miyim yoksa beni kontrol altına çoktan almışlar mıdır yoksa bu yazdıklarım onların söyledikleri mi nerden bilebilirim
Bazen düşünüyorum hayatımı yaşarken 3’te 1’ini yaşadım saysam bu yaşa kadar ben mi seçtim yaşayacaklarımı yoksa bana dayatılanları mı oynadım kendim nasıl seçebilirdim ki Kimsen o ol demişti yine o alman filozof acaba ben ben miyim beni ben yapan şeyleri ben mi seçtim. Bunu bilebilir miyiz bilsek değiştirebilir miyiz yoksa tamamen bunların hepsi gereksiz soru sadece yaşamalı mıyız. Oysa ben yine karanlık geçitte hala aydınlığın
gelmesini bekliyordum.
No responses yet